belleğinde taşların……..

ege’nin

akdeniz’i öptüğü yerdeyim…..

rüzgar,

knidos’un birikimiyle

fısıldıyor kulaklarıma

mavi

yalıyor bedenimi,

taşların belleğinde koşarken

kulaçlarım…

yarım adanın sessizliği

ürpertiyor gün batımında

uzaklaşırken motor sesleri

önce kuzey batı kızarıyor

ardından güney kararıp

yıldızlarını sunuyor

gökyüzüne……

acıyor yaralarım insana dair

ayıramıyorum

gerçekle düşü……..

bir yanım…….akdeniz

bir yanım…….ege

            21/09/2009 ege altun