babamı bükerken içimde………..

hiç duymamıştım sesini……

kollarıma yığıldığında

gözlerinde

hayatın tükenişini gördüm

ellerinde soğuğu bildim

daha önce tatmadığım bir sızıda

seninle sustum o anda

biriktirdiğim düşünleri bükerek

ve

anladım seni……

yaşadığım her şeyi gömerek kollarımdaki

ağırlığına………

şimdi saçlarını okşuyorum

aykırı gelmiyor dokunmak derine

gözlerimden

çocukluğumun gözyaşları sızıyor

yeniden

yabancılaşıyorum

sırtımı dönüp

silerken sesleri gözlerinden

avuçlarımda sözcüklerle

sarılıyorum gökyüzüne

kablolar hortumlara sarılmış bedeninde

titriyor göz kapakların

götür beni oğlum……

kulaklarımdan eksilmiyor sesin artık……

                 29/12/2010  ege altun