eskimenin kuytusunda

sakız ağaçlarını alıp yanına

çekilse şu dağlar ufkumdan,

yansılarını çekseler denizden……

ereceğim vuslata

ummanın derinliğinden sıyrılıp………

mavi lacivert yolda

dalgaların kollarında

kızıl sarkarken maviye

ve

kara yayılırken sinsice şafağıma

yıldızları arayacağım gözlerinde

ıslak ellerimle……

umudu sarmalayarak………

martı seslerine yüklemek gibi hani……

gözlerini kapatıp teslim olmak

tüm duyularınla

tam o anda

seslere kokulara rüzgara

çizdiğin kuytulara……

beklemek……

sonsuzluk

o anın

yani şimdi yokun olduğu yerdir

insanda

ve

bilinmezliğin idrakında savrulur

eskimeler

her an……

              23/08/2010  ege altun