tenha bir paradoks

özledim seni…………..

ne salak bir durum değil mi…

bazen öyle hissediyorum içimdekileri

sonra gülüyorum kendime

en çok da

kendimi gençlik parkının banklarına

isim kazırken bulduğumda

gerçi karıştırıyorum

zaman ve mekanları şimdilerde

ama olsun………

baş harflerini yazıyorum isminin

ortasından ikiye ayrılmamış

yani

yarısı rezerve olmayan bir kalbin

içine…………

belki bir gün görebilirsin diye

ellerin titrerken dokunursun hani

kanayan

çizgilere durur görüntün………

gözyaşların hayat verir her damlada

zamanın sonsuz ölümüne

yüzün

eskimeye uzamış bir an/ı anımsatır….

şimdi özlemler zamanı anlayacağın

özlemlere sarılma zamanı

eski derin bir türkü dinler gibi

bağlamanın alt tellerinden………

                 06/06/2010 ege altun