terk edilişin büyüsü……

uzandığında erişebildiğindir mut

yada

hiç var olmayan aslında

çizdiğini sandığın bir şeydir

yine de üretir yok sayılmayı……

belki,

öğretiler bunu söylediğindendir……

tüm “an”lar atlanıp

yaşanıyorsa sahiplik

duygu bencidir sanki

kırılır burulur aynada

gri bir sanılsamaya döner

sevgi…………

en çok acıtandır bu……

ellerin tükenir

kendine dönersin yeniden

daha da birikmiş yalnızlığın

gülümsemektedir sana……

başlarsın kaldığın yerden

çoğaldığın hayata……

         18/06/2010 ege altun