toprağın tuvalinde…………..

çığlıklara kesilmiş

sessizliği titretirken

sözcüklerde

sesin………

bebenin

elleri dolanıyor

duyumsuz yanaklarımızda

biz

unutuyoruz………………….

saatler

geçmiş oluyor genelde

ovuştururken karnımızı

tekmeler

topa durmuş oluyor

belleğimiz sıyırmış……

sonraları anımsayamadığımız

ağıtlar yakıyoruz

kirpiklerimizde kelebekler……..

hüzün

duruyor kıyımıza….

eğilip dokunuyoruz toprağa

yinelenmiş haberlere savrulmuş

gazete parçalarından………

susuyoruz…………..

hüzün

çizgilerimize duruyor……………….

fırçalar

elimizden düşmeden

hemen önce……………

       20/01/2010 ege altun